Czy każdy pies wymaga skracania pazurów?
Nie każdy. Dogs Trust, brytyjska organizacja zajmująca się psami, zwraca uwagę, że wiele psów nigdy nie potrzebuje obcinania pazurów, bo ścierają je w czasie codziennego ruchu. Decydują o tym masa ciała, typ psa, ilość ruchu, rodzaj nawierzchni i obecność pazurów wilczych.
Spacery po twardych chodnikach pomagają utrzymać pazury krótkie, natomiast na miękkim podłożu ścierają się one słabiej. Małe, lekkie psy mogą ich nie ścierać wcale.
Z wiekiem pies zwykle mniej się rusza, dlatego pazury starszego psa ogląda się dalej, nawet jeśli wcześniej nie trzeba ich było skracać.
Pazury to tylko jeden punkt szerszego przeglądu. Uszy, oczy, skórę i okolicę ogona obejmuje plan domowej pielęgnacji od nosa po ogon, z którym łatwo połączyć regularne oglądanie łap.
Po czym poznać, że pazury są za długie
Najprostszy test to obserwacja stojącego psa. Według Dogs Trust pazury, które wiszą nad podłożem, zwykle nie wymagają cięcia. Inne sygnały to:
- pazury wyraźnie opierają się o podłoże, gdy pies stoi,
- koniec pazura zwęża się w cienki szpic i zaczyna się zakrzywiać,
- pazury zaczepiają o dywan, pościel, poszewki albo ubranie,
- po położeniu łapy płasko na dłoni pazury dotykają ręki,
- pies liże lub obgryza pazur albo łapy.
Stukanie pazurów o podłogę bywa wskazówką, ale według Dogs Trust samo w sobie nie przesądza, że są za długie. W razie wątpliwości długość pazurów oceni lekarz przy okazji wizyty.
Jeśli łapa wydaje się bolesna, pazur jest pęknięty albo wrasta w opuszkę, nie skraca się go w domu. PDSA, brytyjska organizacja prowadząca lecznice dla zwierząt, zaleca wtedy najpierw wizytę u lekarza.
Budowa pazura: gdzie kończy się miazga
Pazur ma twardą warstwę zewnętrzną i biegnącą w środku miazgę, nazywaną też żywą częścią pazura. W miazdze są naczynia krwionośne i nerwy, dlatego jej przecięcie boli i powoduje krwawienie.
Zbyt długie pazury łatwiej zaczepiają o tkaniny, pękają albo wrastają w opuszkę. PDSA zwraca uwagę, że kończy się to bólem, krwawieniem, a czasem zakażeniem, dlatego lepiej skracać je po trochu, niż czekać.
Miazga zwęża się ku końcowi pazura, więc jej szpica nie widać. Dogs Trust radzi zawsze zostawiać niewielki odstęp poniżej miejsca, w którym miazga zdaje się kończyć, a PDSA mówi o cięciu kilka milimetrów przed miazgą.
| Rodzaj pazura | Co widać | Jak skracać |
|---|---|---|
| Jasny | Różowa miazga widoczna w środku pazura | Ciąć kilka milimetrów przed końcem różowej części |
| Ciemny | Miazgi nie widać | Zdejmować sam koniuszek małymi kawałkami; przerwać, gdy na przekroju pojawia się szaroróżowy owal; pomaga latarka przyłożona do pazura |
| Bardzo długi, dawno niecięty | Miazga mogła wydłużyć się razem z pazurem | Skrócić niewiele, odczekać mniej więcej tydzień, aż miazga się cofnie, i powtarzać przez kilka tygodni |
| Wilczy | Położony wyżej, po wewnętrznej stronie łapy, nie dotyka ziemi | Kontrolować przy każdym cięciu, bo się nie ściera i może wrosnąć w opuszkę lub skórę |
Przy ciemnych pazurach PDSA radzi oszacować położenie miazgi na podstawie podobnego, jasnego pazura. Gdy wszystkie pazury są ciemne, najlepiej poprosić lekarza, żeby pokazał, gdzie ciąć.
Większość psów ma pięć pazurów na przednich łapach i cztery na tylnych. Psy z tylnymi pazurami wilczymi mają po pięć na każdej łapie, a niektóre mają więcej niż jeden pazur wilczy na nodze. U psów z długą sierścią łatwo je przeoczyć.
Obcinanie pazurów u psa krok po kroku
Szpital weterynaryjny Uniwersytetu Stanowego Waszyngtonu (WSU) zaleca, by właściciel nauczył się tego zabiegu najpierw od lekarza lub technika weterynaryjnego. Poniższe kroki zbierają wskazówki PDSA, Dogs Trust i WSU.
- Przygotować obcinaczkę przeznaczoną dla psów, przysmaki, antypoślizgową matę lub ręcznik i środek hamujący krwawienie. Nożyczki i cążki dla ludzi się nie nadają, bo zgniatają pazur i powodują jego rozszczepianie.
- Zacząć, gdy pies jest spokojny i zrelaksowany. Przy owłosionych łapach przyciąć nadmiar sierści, żeby pazury były dobrze widoczne.
- Przytrzymać łapę w sposób wygodny dla psa, ale pozwalający dobrze widzieć pazury. Ruchliwego psa przytrzymuje druga osoba.
- Ocenić każdy pazur osobno. Pazury drugiego i piątego palca często wymagają mniejszego skrócenia niż środkowe.
- Przed cięciem lekko ścisnąć pazur obcinaczką. Jeśli pies cofa łapę, wygląda na zaniepokojonego albo skomle, w tym miejscu jest miazga i ostrze trzeba przesunąć bliżej końca pazura.
- Ciąć sam koniuszek. WSU opisuje cięcie od spodu pod kątem około 45 stopni, a przy ciemnych pazurach kilka małych cięć zamiast jednego.
- Po każdym pazurze nagrodzić psa. Gdy zaczyna się stresować, przerwać, dać przysmak i wrócić do zabiegu innym razem.
WSU zauważa, że najłatwiej przyzwyczaić do zabiegu psa, z którym zaczyna się wcześnie. U psa dorosłego, który nie zna obcinaczki, pierwsze sesje mogą ograniczyć się do dotykania łap i pokazania narzędzia.
Wszystkich pazurów nie trzeba skracać za jednym razem. Dogs Trust radzi na początku zdejmować sam koniuszek, a liczbę pazurów i długość cięcia zwiększać stopniowo. Gdy pies wyrywa łapę na widok obcinaczki, potrzebna jest najpierw nauka akceptowania dotyku.
Co zrobić, gdy pazur krwawi
Krwawienie z pazura może wyglądać groźnie, ale według PDSA u zdrowego psa raczej nie powoduje problemów. Najważniejszy jest spokój, bo zdenerwowanie właściciela łatwo udziela się psu.
- Uspokoić psa i poprosić drugą osobę o telefon do lecznicy po radę, co PDSA zaleca zrobić od razu.
- Przycisnąć do końca pazura sztyft lub proszek hamujący krwawienie. PDSA podaje też zanurzenie pazura w skrobi kukurydzianej albo przyciśnięcie wacika i trzymanie go, aż krwawienie ustanie.
- Uciskać cierpliwie: według WSU bez środka hamującego krwawienie może trwać około 5 minut.
- Jeśli krew nadal płynie, przyłożyć do pazura jałowy, nieprzywierający opatrunek, docisnąć go dłonią i owinąć bandażem pazur oraz łapę.
- Gdy krew przesiąka, nie zdejmować opatrunku, tylko dołożyć kolejną warstwę bandaża i jechać do lekarza.
Dogs Trust radzi trzymać sztyft lub proszek hamujący krwawienie w domu na stałe. Przydaje się nie tylko przy zacięciu miazgi, lecz także wtedy, gdy pies naderwie pazur w czasie zabawy albo spaceru.
Kiedy do weterynarza: kontakt z lecznicą jest potrzebny, gdy pojawi się którykolwiek z tych sygnałów.
- Krwawienie nie ustaje mimo ucisku albo krew przesiąka przez opatrunek.
- Pazur jest pęknięty, naderwany albo bolesny.
- Przerośnięty pazur wrósł w opuszkę lub skórę wokół, co grozi zakażeniem.
- Palce są zniekształcone, łożyska pazurów uniesione, a pazury rozchodzą się na boki.
Obcinaczka, szlifierka czy pomoc fachowca?
WSU uważa obcinaczki gilotynowe za najłatwiejsze w użyciu u psów, a do pazurów wilczych często stosuje się obcinaczki nożycowe. Dogs Trust wymienia także modele z osłoną, która ogranicza długość cięcia.
Pazur wilczy łączy się z łapą luźniejszą skórą. WSU opisuje, że zwykle można go delikatnie odchylić od nogi, co ułatwia cięcie obcinaczką nożycową i pozwala lepiej zobaczyć, gdzie kończy się miazga.
Szlifierka spiłowuje pazur stopniowo. Trwa to dłużej, urządzenie jest głośniejsze i pies musi się do niego przyzwyczaić tak samo jak do obcinaczki. Dla psów nerwowych PDSA wskazuje pilnik jako możliwą łatwiejszą opcję.
Jeśli domowe próby kończą się szamotaniną, lepiej poprosić o pomoc lekarza. Według Dogs Trust zaniedbane, przerośnięte pazury mogą też maskować inne kłopoty, na przykład zapalenie stawów, i utrudniać psu poruszanie się.
W czasie skracania pazurów ogląda się też opuszki i skórę między palcami. Zimą ta okolica wymaga dodatkowej troski, bo łapy mają kontakt z solą i lodem; przydaje się wtedy ochrona opuszek w mroźne dni.
W skrócie: pazury ogląda się co dwa tygodnie, a skraca tylko te, które sięgają podłoża lub się zakrzywiają. Tnie się sam koniuszek, kilka milimetrów przed miazgą, a środek hamujący krwawienie trzyma się pod ręką.
