Skąd się bierze zapach psa w mieszkaniu
Każdy pies ma własny zapach i lekka psia woń w mieszkaniu jest czymś naturalnym. Problem zaczyna się wtedy, gdy zapach jest intensywny, utrzymuje się mimo sprzątania albo pojawia się nagle. Wtedy warto po kolei sprawdzić kilka typowych źródeł, zamiast od razu sięgać po odświeżacz powietrza.
- sierść i skóra psa, zwłaszcza po spacerze w deszczu albo kąpieli w stawie;
- koce, narzuty i tapicerka, na których pies leży i o które się ociera;
- stare lub niezauważone plamy moczu w dywanie, na panelach i przy ścianach;
- uszy, pysk i skóra, gdy toczy się w nich stan zapalny;
- ręczniki do wycierania łap i ubranka psa, które długo schną.
Pomaga prosty sposób: powąchać po kolei sierść na grzbiecie psa, jego uszy i pysk, a potem miejsce odpoczynku i podłogę tam, gdzie zapach jest najsilniejszy. Gdy źródłem jest pies, zapach przemieszcza się razem z nim. Gdy chodzi o tkaninę lub plamę, zostaje w jednym miejscu.
Zapach to tylko jeden z elementów, na które składa się codzienna higiena w domu z psem, obok sierści na meblach, łap po spacerze i bezpiecznych środków czystości. Przy zapachu szczególnie ważne jest jednak, by najpierw wykluczyć przyczyny zdrowotne.
Kiedy zapach psa jest objawem choroby
Nagła zmiana zapachu psa, którego nic wcześniej nie wyróżniało, bywa pierwszym sygnałem choroby. Najłatwiej przeoczyć ją w uszach i w pysku, bo właściciel czuje zapach w pokoju, ale nie łączy go z konkretnym miejscem na ciele psa.
Uszy
PDSA, brytyjska organizacja weterynaryjna, podaje, że przy zapaleniu ucha zapach bywa najbardziej oczywistą zmianą. Towarzyszyć mu może cuchnąca lub ropna wydzielina, drapanie ucha, potrząsanie głową, ból oraz zaczerwienienie, obrzęk i ocieplenie małżowiny.
Codzienna pielęgnacja uszu to osobny temat, ale przy zapachu i wydzielinie nie zaczyna się od domowego czyszczenia, tylko od wizyty u lekarza. PDSA zaleca umówienie wizyty jak najszybciej, a przy utracie równowagi lub przekrzywieniu głowy - tego samego dnia.
Pysk i dziąsła
Merck Veterinary Manual wymienia nieprzyjemny zapach z pyska jako częsty objaw zapalenia dziąseł, które powstaje z powodu płytki bakteryjnej gromadzącej się przy linii dziąseł. Dziąsła są wtedy zaczerwienione i krwawią przy dotyku. Przyczyny złego oddechu bywają różne, a nieświeży oddech psa warto skonsultować z lekarzem.
Skóra i sierść
Jeśli zapach skóry wraca kilka dni po kąpieli, a sierść jest tłusta, skóra łuszczy się, swędzi albo jest zaczerwieniona, przyczyną może być choroba skóry. W takiej sytuacji częstsze mycie nie rozwiązuje problemu, a dobór szamponu leczniczego i leczenia należy do lekarza.
| Skąd zapach | Co mu towarzyszy | Co zrobić |
|---|---|---|
| Uszy | wydzielina, drapanie, potrząsanie głową, zaczerwienienie | wizyta u lekarza jak najszybciej, bez domowego czyszczenia |
| Pysk | zaczerwienione, krwawiące dziąsła, osad na zębach | kontrola jamy ustnej u lekarza |
| Skóra | tłusta sierść, łupież, swędzenie, zaczerwienienie | badanie skóry, a nie częstsze kąpiele |
| Mokra sierść | zapach mija po wysuszeniu | dokładne wycieranie i suszenie |
| Tkaniny i dywan | zapach w jednym miejscu, mimo że pies jest czysty | pranie tekstyliów, środek enzymatyczny na plamy moczu |
Kiedy do weterynarza: zapach z ucha z wydzieliną, drapaniem lub bólem, utrata równowagi albo przekrzywienie głowy, krwawiące dziąsła, skóra zaczerwieniona lub łuszcząca się, zapach skóry wracający szybko po kąpieli. Każdy z tych objawów wystarcza, by umówić wizytę.
Sierść, kąpiel i suszenie po deszczu
Najprostszy sposób na zapach sierści to jej regularne szczotkowanie. Szczotka usuwa martwy włos i część brudu, zanim osiądą na meblach. Kąpiel pomaga, ale nie zastępuje szczotkowania i nie powinna być jedynym sposobem walki z zapachem.
Częstotliwość mycia zależy od rodzaju sierści i trybu życia psa, a przy chorobach skóry ustala ją lekarz. U zdrowego psa wystarczą ogólne zasady mycia psa i doboru kosmetyków, dopasowane do jego okrywy.
Po wytarzaniu się w czymś cuchnącym samo wytarcie nie wystarcza. Psa myje się wtedy szamponem przeznaczonym dla psów, dokładnie spłukuje i suszy, a ręcznik odkłada osobno, z dala od innych tekstyliów.
Duża część zapachu w mieszkaniu to efekt mokrej sierści, która powoli schnie na kanapie lub dywanie. Po spacerze w deszczu psa wyciera się ręcznikiem już w przedpokoju, a gęstą okrywę dosusza, zanim pies położy się w swoim miejscu.
- Wytrzeć psa ręcznikiem, przesuwając go z włosem, a potem pod włos.
- Osuszyć łapy, brzuch i okolice uszu.
- Przy gęstej sierści dosuszyć ją suszarką na chłodnym lub letnim nawiewie, z dala od skóry.
- Mokry ręcznik od razu rozwiesić, a nie zostawiać w kłębku przy drzwiach.
Tkaniny i plamy, które trzymają zapach
Tekstylia chłoną zapach szybciej niż gładkie powierzchnie. Koce, narzuty i pokrowce, na których leży pies, pierze się regularnie, a gdy zapach zostaje, Humane World for Animals radzi powtórzyć pranie ze środkiem enzymatycznym.
Niewidocznym źródłem zapachu bywają stare plamy moczu. Humane World for Animals zaleca szukać ich w zaciemnionym pokoju lampą ultrafioletową i obrysować kredą, a do neutralizacji używać środka przeznaczonego do zapachów zwierzęcych. Cały sposób postępowania krok po kroku obejmuje usuwanie moczu psa z dywanu.
Ta sama organizacja odradza przy moczu środki z amoniakiem i ocet, bo ich silny zapach może zachęcać psa do ponownego znakowania miejsca. Odradza też parownice, ponieważ ciepło trwale utrwala plamę i zapach w syntetycznych włóknach.
Odświeżacze i olejki eteryczne - dlaczego ostrożnie
Zapach psa łatwo zamaskować, ale maskowanie nie usuwa jego źródła. Dodatkowo pies ma znacznie czulszy węch niż człowiek, więc zapach, który dla domowników jest delikatny, dla zwierzęcia może być bardzo intensywny - zwraca na to uwagę ASPCA.
ASPCA, amerykańskie stowarzyszenie prowadzące ośrodek toksykologiczny dla zwierząt, ostrzega, że stężone olejki eteryczne mogą być groźne dla psów i kotów. Problemy pojawiają się u zwierząt, które weszły w rozlany olejek, mają go na sierści albo którym nałożono go bezpośrednio na skórę.
- Olejków nie nakłada się na sierść ani skórę psa.
- Butelki z olejkami trzyma się wysoko, poza zasięgiem psa.
- Dyfuzor stawia się tam, gdzie pies go nie przewróci, i używa krótko.
- U psa z problemami z oddychaniem ASPCA radzi w ogóle zrezygnować z dyfuzora.
- W domu z ptakami dyfuzorów z olejkami lepiej nie używać.
Po kontakcie skóry lub sierści ze stężonym olejkiem mogą pojawić się chwiejny chód, osowiałość, a w ciężkich przypadkach obniżona temperatura ciała, a po połknięciu także wymioty i biegunka. Takie objawy wymagają kontaktu z lekarzem weterynarii.
Jak ograniczyć zapach psa w mieszkaniu na co dzień
Skuteczniejsze od jednorazowego generalnego sprzątania są małe nawyki powtarzane przy okazji codziennych czynności. Ich kolejność ma znaczenie: najpierw pies, potem jego miejsca, na końcu powietrze.
- Obejrzeć uszy, pysk i skórę psa przy każdym szczotkowaniu.
- Wycierać i osuszać psa po spacerze w deszczu.
- Trzymać jedno stałe miejsce odpoczynku z łatwym do prania kocem.
- Usuwać plamy moczu od razu, a stare ślady szukać lampą UV.
- Wietrzyć mieszkanie zamiast zagłuszać zapach odświeżaczami.
Wietrzenie działa lepiej, gdy jest krótkie i intensywne, przy szeroko otwartych oknach, niż gdy okno długo pozostaje uchylone. Zimą psa nie zostawia się wtedy w przeciągu, a mokrej sierści nie suszy się przy otwartym oknie.
W skrócie: intensywny lub nowy zapach psa najpierw kojarzy się ze zdrowiem - uszami, dziąsłami, skórą. Gdy pies jest zdrowy, zapach ogranicza suszenie sierści, pranie tekstyliów, usuwanie plam moczu i wietrzenie, a nie olejki eteryczne.
