Trzy wymiary, od których zależy dopasowanie
PDSA, brytyjska organizacja prowadząca lecznice dla zwierząt, i sieć klinik VCA opisują ten sam zestaw pomiarów. Najważniejsze są długość grzbietu i obwód klatki piersiowej, a obwód szyi przydaje się przy kurtkach z kołnierzem lub stójką.
| Wymiar | Skąd dokąd | Na co wpływa |
|---|---|---|
| Długość grzbietu | Od nasady szyi, w miejscu obroży, wzdłuż kręgosłupa do nasady ogona | Długość kurtki i to, czy okrywa cały grzbiet |
| Obwód klatki piersiowej | Wokół najszerszego miejsca klatki, tuż za przednimi łapami | Swobodę ruchu i zapięcie pod brzuchem |
| Obwód szyi | Wokół szyi, tam gdzie zwykle leży obroża | Kołnierz, który nie może uciskać ani odstawać |
Dobrze dobrana kurtka powinna według VCA okrywać grzbiet, klatkę piersiową i brzuch, a przy tym pozwalać psu swobodnie się ruszać.
Przed mierzeniem dobrze też ustalić, czy dany pies w ogóle potrzebuje ubranka na zimę, bo zdrowemu, aktywnemu psu z gęstą sierścią zwykle nie jest ono konieczne.
Jak zmierzyć psa krok po kroku
- Przygotować miękką taśmę krawiecką. Gdy jej nie ma, wystarczy sznurek i linijka.
- Postawić psa na równej podłodze tak, by stał prosto, z głową w naturalnej pozycji, a nie siedział ani leżał.
- Zdjąć grubą obrożę i dotychczasowe ubranko, bo zawyżają wynik.
- Zmierzyć długość grzbietu: od nasady szyi, w miejscu, gdzie leży obroża, wzdłuż kręgosłupa do nasady ogona.
- Zmierzyć obwód klatki piersiowej: owinąć taśmę wokół jej najszerszej części, tuż za przednimi łapami. Taśma przylega, ale nie ściska.
- Zmierzyć obwód szyi tam, gdzie zwykle leży obroża.
- Każdy pomiar powtórzyć dwa razy i zapisać w centymetrach. PDSA radzi zanotować wymiary także w calach, co ułatwia porównywanie różnych tabel rozmiarów.
Przy psie z długą lub gęstą sierścią taśmę prowadzi się po okrywie, lekko ją dociskając, ale bez wciskania w sierść. Zbyt luźny pomiar da za dużą kurtkę, a zbyt ciasny sprawi, że kurtka będzie krępować ruchy.
Spokojny pies ułatwia zadanie, dlatego mierzy się go po spacerze, a nie przed nim. Pomaga druga osoba, która trzyma psa i nagradza go za stanie w miejscu.
Wyniki zapisuje się od razu, razem z datą, na przykład w notatce w telefonie. Przed kolejnym sezonem łatwo wtedy porównać, czy wymiary psa się zmieniły.
Jak porównać wymiary z tabelą rozmiarów
Oznaczenia literowe, takie jak S, M czy L, nie są wspólne dla wszystkich producentów, dlatego porównuje się centymetry z tabelą konkretnego modelu. Część tabel opiera się na długości grzbietu, część na obwodzie klatki.
Przy porównywaniu liczy się też rodzaj kurtki. Model z grubym ociepleniem ma mniej luzu niż cienki płaszczyk przeciwdeszczowy o tych samych wymiarach w tabeli, dlatego przy ocieplanej kurtce sprawdza się, czy producent podaje zakres obwodu klatki i czy zapięcie da się regulować.
Gdy wymiary psa wskazują na dwa różne rozmiary, pierwszeństwo ma zwykle obwód klatki piersiowej. RSPCA zaznacza, że kurtka ma przylegać, ale nie ograniczać ruchu, a ucisk pod pachami przeszkadza psu bardziej niż nieco dłuższy grzbiet.
Psy o nietypowych proporcjach wymagają osobnego podejścia. PDSA zwraca uwagę, że długie i smukłe psy, takie jak charty, lurchery i whippety, potrzebują kurtek zaprojektowanych pod ich wymiary, bo standardowy krój bywa dla nich za krótki albo za szeroki.
Ta sama zasada, czyli mierzenie zamiast zgadywania po rasie, przydaje się przy innych rzeczach zakładanych na ciało psa, na przykład przy doborze rozmiaru majtek na cieczkę.
Przymiarka: po czym poznać, że kurtka pasuje
Według PDSA pies w kurtce powinien móc robić wszystko to, co robi bez niej. Przymiarkę robi się więc w ruchu, a nie tylko na stojąco.
- Pies chodzi, biega, siada i kładzie się bez trudu.
- Kurtka okrywa grzbiet, klatkę piersiową i brzuch.
- Pod zapięciem na klatce mieszczą się płasko ułożone palce, a materiał nie wrzyna się pod pachami.
- Kołnierz nie uciska szyi i nie zsuwa się na pysk.
- Tył kurtki kończy się przy nasadzie ogona i nie przeszkadza w załatwianiu potrzeb.
PDSA wymienia też sygnały, że kurtka nie pasuje: pies ją gryzie albo drapie, ociera się o podłogę lub meble. To powód, by zmienić rozmiar albo krój, a nie przyzwyczajać psa do niewygody.
Kontrola po pierwszych spacerach
Prawdziwy test to kilka pierwszych wyjść. Po powrocie ogląda się skórę i sierść pod pachami, przy kołnierzu i pod paskami. Zaczerwienienie albo przetarta sierść oznaczają, że kurtka w tym miejscu obciera.
Dobrze też obserwować, czy ubranko przekręca się na bok, czy brzuch psa zostaje suchy w deszczu i czy pies spokojnie daje je sobie założyć przy kolejnych wyjściach.
W skrócie: trzy pomiary wykonuje się na stojącym psie, miękką taśmą, i zapisuje w centymetrach. Wyniki porównuje się z tabelą konkretnego modelu, a przy rozbieżności rozstrzyga obwód klatki. Ostateczny test to przymiarka w ruchu.
Błędy, które zaburzają pomiar
- Mierzenie psa siedzącego lub leżącego, gdy grzbiet się wygina i wynik wychodzi krótszy.
- Pomiar przez grubą obrożę albo stare ubranko.
- Mierzenie obwodu na brzuchu zamiast w najszerszym miejscu klatki, tuż za przednimi łapami.
- Dobieranie rozmiaru po rasie, wieku albo wadze zamiast po centymetrach.
- Sztywna miarka zamiast miękkiej taśmy.
- Pojedynczy pomiar w pośpiechu, gdy pies się wierci, bez powtórzenia.
- Korzystanie z wymiarów sprzed roku u psa, który w tym czasie przytył, schudł albo jeszcze rósł.
